Ech wor an deser an leschter Woch oft an den Kino, hun do nennenswertes an manner nennenswertes gesin. Hei veier kuerz Kritiken iwwer dei Filmer, dei mir am wertvollsten schengen.
The Imaginarium of Doctor Parnassus Vu dass ech den Terry Gilliam an seng akribesch Arbecht un sengem zum Scheitern verdaamten Projet “Don Quichote” zweifelhaft an en bessen verreckt fannen (wei heen . . .) an eigentlech weineg Ahnung haat wourem et an desem Film geet, sin ech ounie greisser Erwardungen an den Film erangang. D’Acteuren woren ganz kloer meng Motivatioun. Den Christopher Plummer as top, dei veier jonk Hären dei sech eng Roll deelen hun all hir Qualiteiten an fir d’Lily Cole huet (baal) all Meedchen en klengen Faible. An der leschter Dazed & Confused haat ech zoudem nach en schéinen Artikel iwwer desen Film gelies mat enger beandrockender Fotostreck, meng Fantasie wor ugereegt an ech haat Loscht den Film ze gesin. Waat huet mir gefall? Waat manner? Ech wor bei dem verdreemten, selwer gebastelten feenartegen Besch verkaaft. Ech hun dem Lily Cole seng Outifts oft berauschend fond. Ech hun den Heath Ledger (ech wor an sin keen trauernden Fan) nach eng Keier bestaunt an en bessen mulmeg wor mir, dei daischter, schéin Stemm ze heiren an ze wessen, dass heen seng schauspieleresch Leeschtung elo nie mei weisen wärt, dass just d’Filmer bleiwen. D’Idi hien duerch den Law, Depp an Farrell ze ersetzen wor net schlecht, d’Verwirrung dei den Film doduerch getraff huet, huet an d’Schema gepasst. Den Tom Waits als Mephistopheles Figur anzesetzen as eng grandios Idi. Visuell huet den Film mir gutt gefall, ech hun Tim Burton arteg Dekoratiounen gären an hun et genoss, esou vill fantastesch Gebilde ze gesin. Daat do wor elo ganz fragmentarteg, ech hun versicht dei eenzeln Elementer erauszepicken dei mech iwwerzeegt hun. Iwwerzeegt huet mech d’Geschicht dofir net. Mir wor et ze duerchwues, ze komplex, ze megalomanesch, ewei den Gilliam nun mol as. Aus enger Story dei menger Meenung no mei einfach einfach besser gewiecht wir huet den Gilliam fir mech zevill erausgezunn, den Deel mat dem Betrug vun der Kannerschutzorganisatioun wor zwar clever, mir awer ze vill. Mei as manner, an desem Fall, sou och den Schluss, den zweifellos express esou kitscheg wor an engem Senn, mir awer net gefall huet. D’Potential wor definitiv do, mee den Gilliam as mir einfach ze vill an ech denken, dass mei Einfachheet mei Schéinheet an Kloerheet mat sech brengen geif.