lapoupeerusse

Le questionnaire de Proust

In Literature & Poetry on December 1, 2009 at 3:55 pm

Mettlerweil dierft et keen Geheimnis mei sin, dass ech begeeschtert sin vun dem Marcel Proust sengem Wierk. Ofgesin dovunner fannen ech sain Liewen, daat eng verknüpft mat sengen Bicher as, interessant. Opschlossraich wor an dem Senn fir mech en Hörbuch iwwer dem Schreftsteller sain Liewen, daat ech virun zwee Joer an enger hamburger Bicherei entdeckt hun. An deser akustescher Beschreiwung vum Proust sengem Dosin sin ech gewuer gin, dass hien zu verschiddenen Zaitpunkter vun senger Existenz en Questionnaire beäntwert huet, dien perseinlech Froen enthalen huet, très en vogue an England zu der Zait. Dem Auteur seng Aentwerten sin immens interessant, iwweraschend, deelweis souguer reihrend an relevant hisichtlech senges Wierks. Schéin fannen ech d’Idi vun dem Questionnaire och, well ech denken, dass et fir en Mensch duerchaus wertvoll kann sin fir sech selwer den Froenbou auszefellen. En kann engem villaicht derbei hellefen sech nei Froen ze stellen an sech soumat och besser kennenzeleiren. Hei en Link zu dem Proust senger Versioun: http://www.serieslitteraires.org/site/Le-questionnaire-de-Proust .

Hei d’Froen fir all dei, dei villaicht Loscht hun dei eng oder aaner ze beäntweren, hei oder ganz a Rou fir sech:

Like a lily to the heat. . .

In Music on November 28, 2009 at 11:00 am

D´get en puer Saachen dei ech well erliewt, gemaach oder gesinn hun befir ech stierwen. Dozou geheieren: Gesin wei d´Fransousen eng Fussballweltmeeschterschaft gewannen (jo, daat as main Eescht), daat lescht Harry Potter Buch verfilmt gesin(daat och), dem Marcel Proust seng “Recherche” liesen, eng Schokelaspizza bei “The Pink Flamingo” iessen an. . . op en Leonard Cohen Concert goen. Deet mer leed fir dei verreckt Reihenfolg.

Kuerze Reckbleck

In Film on November 26, 2009 at 10:05 am

Ech wor an deser an leschter Woch oft an den Kino, hun do nennenswertes an manner nennenswertes gesin. Hei veier kuerz Kritiken iwwer dei Filmer, dei mir am wertvollsten schengen.

The Imaginarium of Doctor Parnassus Vu dass ech den Terry Gilliam an seng akribesch Arbecht un sengem zum Scheitern verdaamten Projet “Don Quichote” zweifelhaft an en bessen verreckt fannen (wei heen . . .) an eigentlech weineg Ahnung haat wourem et an desem Film geet, sin ech ounie greisser Erwardungen an den Film erangang. D’Acteuren woren ganz kloer meng Motivatioun. Den Christopher Plummer as top, dei veier jonk Hären dei sech eng Roll deelen hun all hir Qualiteiten an fir d’Lily Cole huet (baal) all Meedchen en klengen Faible. An der leschter Dazed & Confused haat ech zoudem nach en schéinen Artikel iwwer desen Film gelies mat enger beandrockender Fotostreck, meng Fantasie wor ugereegt an ech haat Loscht den Film ze gesin. Waat huet mir gefall? Waat manner? Ech wor bei dem verdreemten, selwer gebastelten feenartegen Besch verkaaft. Ech hun dem Lily Cole seng Outifts oft berauschend fond. Ech hun den Heath Ledger (ech wor an sin keen trauernden Fan) nach eng Keier bestaunt an en bessen mulmeg wor mir, dei daischter, schéin Stemm ze heiren an ze wessen, dass heen seng schauspieleresch Leeschtung elo nie mei weisen wärt, dass just d’Filmer bleiwen. D’Idi hien duerch den Law, Depp an Farrell ze ersetzen wor net schlecht, d’Verwirrung dei den Film doduerch getraff huet, huet an d’Schema gepasst. Den Tom Waits als Mephistopheles Figur anzesetzen as eng grandios Idi. Visuell huet den Film mir gutt gefall, ech hun Tim Burton arteg Dekoratiounen gären an hun et genoss, esou vill fantastesch Gebilde ze gesin. Daat do wor elo ganz fragmentarteg, ech hun versicht dei eenzeln Elementer erauszepicken dei mech iwwerzeegt hun. Iwwerzeegt huet mech d’Geschicht dofir net. Mir wor et ze duerchwues, ze komplex, ze megalomanesch, ewei den Gilliam nun mol as. Aus enger Story dei menger Meenung no mei einfach einfach besser gewiecht wir huet den Gilliam fir mech zevill erausgezunn, den Deel mat dem Betrug vun der Kannerschutzorganisatioun wor zwar clever, mir awer ze vill. Mei as manner, an desem Fall, sou och den Schluss, den zweifellos express esou kitscheg wor an engem Senn, mir awer net gefall huet. D’Potential wor definitiv do, mee den Gilliam as mir einfach ze vill an ech denken, dass mei Einfachheet mei Schéinheet an Kloerheet mat sech brengen geif.