Filmréckbléck 2013/14 mam Chris

DF-02238.CR2

llewyn-davis

Dallas-Buyers-Club

Gravity

De Chris an ech hun eis iwwert eis léifst Filmer (d’Fotoen uewendriwwer loosse schon op esou munche Film schléissen) vun dëser Saison ënnerhaalen. Jiddfreen huet seng Top 10 firgestallt an zesummen hu mer d’Filmer diskutéiert. Vill Spass beim lauschteren a mir géifen ons natierlech och iwwer déi eng oder aner Meenung zu de Filmer déi mer beschwat hun (an och zu aneren déi mer net gesin hun) freeën.

Nach eemol dem Chris respektiv meng Top 10:

10.Captain Philips (Paul Greengrass)

9.What Maisie Knew (Scott McGehee and David Siegel)

8.Stories we Tell (Sarah Polley)

7.Gravity (Alfonso Cuaron)

6.Trance (Danny Boyle)

5.The Hunt (Thomas Vinterberg)

4.Fruitvale Station (Ryan Coogler)

3.Le Passé (Asghar Farhadi)

2.12 Years a Slave (Steve McQueen)

1.Dallas Buyers Club (Jean-Marc Vallée)

Hei ass de SoundCloud Link:

Réckbléck

Advertisements

Moderne Jesus an nerveg Meedecher: Kuerz kritiséiert

hr_The_Bling_Ring_1

D’Sofia Coppola an allen Eieren, The Bling Ring ass bis elo bei wäitem säi schlechteste Film. D’Geschicht vun dem Grupp Jonker aus Los Angeles, denen hire gréisste Wonsch et ass mat dem Paris Hilton an dem Lindsay Lohan a Verbannung bruecht ze ginn, ass beschtefalls ënnerhalsam a gréisstendeels fad. Trotz dem Emma Watson, dat wuel déi pénibelst Persoun an der Filmgeschicht spillt, gëtt de Film wéineg hir, och wann en nach esou usgestrengt versicht op de Poubelle-Liewensstil hinzeweisen, de vun dem Paris firgelieft a vun domme klenge Meedecher nogeäfft gëtt. D’wouer Geschicht vun den Abrëch an d’Hollywood Hills Villen ass net wierklech spektakulär an zeugt vu buedeloser Banalitéit an Dommheet. Dat eenzegt Interessant um Film ass de reliéis-sektairen Hannergrond vun dem Emma Watson Personnage. Hat gouf doheem vun enger spritiueller (wahrscheinlech geeschteskranker) Mamm ënnerriicht an entwéckelt sech an d’Géigerichtung vun de gepriedegten Dogmen, déi sech mat Nächsteléift, Respekt an Weltverbesserung beschäftegen.

Ech versti wuel, dass d’Coppola mat dem Film d’Platitude, d’Stupiditéit an d’Sënnlousegkeet vun der amerikanescher Konsumkultur firféiere wollt, allerdéngs ass ëm dat net wierklech gegléckt mat dësem langweilege Film.

henry_cavill_in_man_of_steel-wide

Op Man of Steel hunn ech mech scho seit laangem gefreet. De Zack Snyder dirigéiert (Watchmen) an de Christopher Nolan (Batman)  produzéiert. Optesch ass de Film duerchaus eng Gratwanderung wann een e mat fréiere Superman Adaptatioune vergläiche wëll. De Kostüm ass net méi grad esou lächerlech an d’Faarwen souwéi och d’Kameraastellungen loossen dack un dem Nolan seng Batman Trilogie denken. Den Ufang vun der Geschicht erënnert staark un den éischte Star Trek vum J.J. Abrams an de Spectateur hofft nach op eng innovativ Duerstellung vun dem Clark senger Kandheet a Jugend, déi nëmmen deelweis kënt. Wat allerdéngs méi kënt ass eng endlos schéngend Uneneereihung vun dem jonke Kent sengen actionräichen Auserneesetzungen mat Visiteuren vu sengem Heemeschtsplanéit op der Äerd, notamment mam General Zod, de schlecht vum Michael Shannon duergestalt gëtt. Alles dat iwwer méi wéi zwou Stonnen. Och nach am Film: Räichlech nei-testamental chrëschtlech Symbolik an Opnahmen déi staark an zevill un 9/11 appelléieren. Den Henry Cavill gesäit aus wéi e Model fir Dolce & Gabbana a spillt och demno, a souguer d’Amy Adams ass net iwwerwältegend als Lois Lane. Alles an allem en enttäuschende Film. Schued.

Le-Passe-bilde-2

Endlech. Le Passé vum Asghar Farhadi huet alles wat e wonnerbare Film ausmécht. Zwou Famillien treffen openeen. Dem Marie (Bérénice Bejo) säin iraneschen Ex-Mann Ahmad (Ali Mosaffa) kënt no Paräis geflunn fir d’Scheedungspabeieren definitiv ze ënnerschreiwen. Do gëtt hien mam Marie sengem neie Frënd Samir konfrontéiert, den exzellet gespillt  gëtt vum Tahar Rahim, muncher kennen dëse grandiosen Acteur villäicht nach aus Un Prophète. De Samir lieft mat sengem troubléierte klenge Jong beim Marie a sengen zwee Meedecher. Séier fanne mir eraus dass dem Samir seng Fra am Koma läit an dëst fir déi gesamt Famill belaaschtend Onkloerheete mat sech bréngt.

Eemol erëm bréngt de Farhadi et fäerdeg sensibel, clever an engagéierend net nëmmen Differenzen tëscht verschiddene Kulturen duerzestellen, mais och d’Kommunikatioun vu Gefiller a Gedanken an enger Famill weist hien authentesch a komplex. Ouni eppes ze verroden soll gesot sinn, dass alleng de wonnerbare Schluss et derwäert mécht de Film kucken ze goen. Seelen wor ech gläichzäiteg esou beréiert a gebannt, d’Enn vum Film mécht en zu engem Meeschterwierk a léisst de Spectateur net méi lass, rësselt en an hofft drop, dass en aus dem Film geet an eppes behält vun der Atmosphär.

Into the Abyss

Dat occidentalt Land dat sech zu all méiglechem Zäitpunkt als Weltpolice a moralesche Virstand gesäit ass och gläichzäiteg dat eenzegt westlecht Land dat niewt demokratesch zweiwelhafte Staaten wéi China, dem Iran a Saudi Arabien, Staaten déi d’USA selwer oft genuch vun hirem Podest aus ze kritiséiere wëssen, nach d’Doudesstrof erlaabt. An dëst a méi ewéi 25 vun insgesamt 50 Staaten. Continue reading

A Separation

Image

A Separation ass den éischten iranesche Film den e gëllene Bier gewonnen huet an och den éischten iranesche Film den en Oscar krut fir de beschten auslännesche Film. Op der Berlinale krut en dann och nach zwee sëlwer Bieren fir déi zwee Haaptduersteller an och e Golden Globe fir de beschten friemsproochege Film gouf ëm zougesprach.

De Film gouf geschriwwen an dirigéiert vum Asghar Farhadi, den de Film just produzéiere konnt mat dem Gewënn vu sengem leschte Film About Elly an der Hëllef vun engem amerikanesche Filmfond. Während den Dréiarbechte war et dann och scho bal aus fir de Farhadi, hien haat sech an enger Ried bemierkbar gemaach an der en verschidde kontestéiert iranesch Regisseure gelueft huet an dat huet dem iranesche Ministère fir Kultur and Islamesch Guidance net gefall. Duerch eng Entschëllegung konnt dëse wäertvolle Film dann awer fäerdeggestalt a publizéiert ginn ouni der Zensur ënnerleeën ze sinn. Continue reading

Shame

Shame also. No Hunger hunn de Regisseur Steve McQueen an de Michael Fassbender sech erëm zesumme gedoen. De Fassbender spillt de Brandon, e Mann den zu New York lieft a bei enger Firma schafft, bei der een net genee weess wourëms se sech këmmert, mais e wéineg prestigiéis schéngt et schonn ze sinn. De Brandon lieft alleng, wat ëm ze gutt kënnt, vu dass en d’Liewen vun engem Nymphoman féiert. Wann en net mat Prostituéierten a senger steriler Wunneng schléift, da fënnt e friem Fraen a Bars oder sicht no hinnen am Internet. Jo, souguer Erotik Magaziner besëtzt hien, duecht ech dach, dass déi net méi am Emlaf wieren. Dem Brandon säi Liewen, dat zwar vun Eros geleet gëtt, besteet aus Routinen a Ritualer. Bis d’Sissy, seng Schwëster, gespillt vum Carey Mulligan, sech bei him doheem ariicht an ëm soumat verbitt säin aalt Liewen weider ze féieren.  Continue reading

Melancholia

No dem epesche Prolog den de Schluss ewechhëlt a kloer mécht wourop de Film erausleeft, fänkt den éischten Deel vu Melancholia un. De Michael (Alexander Skarsgård) an d’Justine (Kirsten Dunst) fueren an enger Limousine op hir eegen Hochzäit a komme mam Auto net ëm eng Kéier. D’Gefiert ass ze laang. Se ginn ze Fouss, kommen ze spéit. Se schénge glécklech. Mais wéi och scho bei Breaking the Waves huet de Spectateur en ongutt Gefill während dem Fest. Wéi esou oft bei dem Lars von Trier waacht d’Onheel vun Ufank un iwwer allëm. D’Kameraféierung ass irritéirend a souguer schmäerzhaft unzekucken während der éischter Halschent. Séier fanne mer raus dass mat dem Justine eppes net stëmmt. Hat ass net zefridden, hat ass onroueg, leeft fort viru sengem Mann, léisst e stoen a schlussendlech alleng. Continue reading

Blue Valentine

Ech hunn an desem Moment The Summer without Men vum Siri Hustvedt fäerdeg gelies. Viru kuerzem hunn ech Blue Valentine nach eng Kéier gekuckt a festgestallt, dass et eng gutt Idi wir déi Gedanken, déi mer béid Wierker ginn hunn auszedrécken.

Blue Valentine vum Derek Cianfrance ass eng Geschicht iwwer zwee Mënschen, d’Cindy (Michelle Williams) an den Dean (Ryan Gosling), déi sech kennegeléiert, verléift an entléift hunn. Se ass schéin a romantesch, se ass traureg a se schéngt wouer. Hien ass en exzentreschen jonke Mann dien an enger Plënnerentreprise schafft, Ukulue spillt, séngt an wéi et schéngt en mëttelschwéiert Talent fir alles huet. D’Cindy ass op eng bedréckend Art schéin. Et studéiert Medizin bis dat net méi méiglech ass. Hat ass frech, clever an zu sengem Wiesen gehéiert eng eegenarteg Brutalitéit. Continue reading

The Tree of Life

The Tree of Life ass dem Terrence Malick, den eigentlech Philosophie zu Harvard studéiert huet, säi fënnefte Film. Nodeems ech mer den Trailer vill ze oft ugekuckt hunn, huet sech eng eegenaarteg grouss Virfreed entwéckelt. Dës Freed sollt net enttäuscht ginn, mais ass erhiewlech gewuess an ass zu  Bewonneren a Staune ginn. De Film huet mech matgeholl vun Ufank un, sief et a Biller vu kosmeschem Liichten oder engem Kand dat aus dem Schaum an der Buedbidde laachend eropspréngt. Dat Visuellt ass wuel den éischten Deel vun  The Tree of Life den ee bestaunt oder dee wéinstens iwwerrascht. De Malick verbënnt, sief et narrativ oder nëmme grafesch, d’Entstéiung  vun dem Universum, vu Liewe mat der Evolutioun vun enger Famill a virun allem vun dem eelste Jong aus der Famill, dem Jack. Continue reading

Nei

Laang ass et hir seit ech fir d’lescht eppes geschriwwen hunn. Mais geschwënn sollt erëm méi hei sinn. Och wéinst Filmer déi geschwënn eraus komme wäerten an villes verspriechen, och wann se kryptesch wierken. Hei ënnendrënner zwee Traileren vun The Tree of Life  vum Terrence Malick and Melancholia vum Lars von Trier.

Continue reading

‘What you call love was invented by guys like me to sell nylons’

Loosst eis ee Moment zesummen an eng Méiglechkeet eraklammen. Stellt Iech fir Dir lieft an de Siechzeger Joeren. Zu New York. Dir schafft op Madison Avenue an enger Werbeagentur. Är charmant a maskulin Art erënnert un den Humphrey Bogart an Är Fra ass en zimlech gudde Grace Kelly Verschnëtt. Dir drénkt gär a fëmmt vill. Am léifste verbréngt Dir är Zäit mat Fraen mat deenen Dir net bestued sinn a kommt meeschtens eréischt dann heem wann Är Kanner schonn an hire Virstaadt Better schlofen. Dir setzt alles drun Är Vergaangenheet net mat der Géigewaart a scho guer net mat der Zukunft ze vermëschen. Nee, Dir hutt keng Vergaangenheet. Well et gëtt nëmmen ee Wee an de weist riichtaus. Dir gitt keng Kompromësser an a gleeft drun dass ee mat Geld och déi déifst Wonnen heele kann. Meeschtens. Léift a Frëndschaft si relativ, de Mënsch en intelligent mais manipuléierbart Deier. Dir lieft fir de gudde Moment well et schéngt wei wann Dir nëmme kuerzweileg zu Gléck bereet sidd. Dir sidd den Don Draper. Continue reading